Zoals het bos is, 
vol bomen, 
zo is de wereld; 
vol weerstand. 
Soms lijkt het of we niets anders ontmoeten dan weerstand.
Als je blik op de bomen gericht is, 
kom je het bos niet door.
Maar waar kom je 
als je de ruimte zoekt, tussen de bomen? 

Wilhelm Mertens

De blanke man
hakt zich een weg
door de jungle.
De indiaan
zoekt zich een weg.

Guillaume Pool

Binnen mijn grenzen 
ben ik grenzeloos. 

Willem de Vries 

Zoek geen kracht,
Zoek leegte.

Wee Kee Jin

Als je besloten hebt, 
dat het huidige moment 
je vriend is, moet je 
zelf de eerste stap zetten: 
word er vriendelijk voor, heet het welkom, 
ongeacht in welke vermomming het komt, 
en al snel worden de resultaten zichtbaar.

Eckhart Tolle 

GROEI

Tai Chi is voor mij de weg naar Bewustzijn en het nemen van volle verantwoordelijkheid voor mijn leven.  
Op deze plek wil ik de ruimte en de vrijheid nemen mijn �in- en uitzichten op de weg daar naar toe� te verwoorden. Die inzichten zijn in beweging, ik verdiep, verbreed en verrijk ze graag; reacties zijn van harte welkom! 

Op deze pagina vind je mijn pogingen tot inzicht in de volgende onderwerpen:

AARDING 
  Wat is het en wat zijn de fysieke en geestelijke voorwaarden ervoor?

WEERSTAND EN BEWUSTZIJN
  Overdenkingen over weerstand. 
  (zie ook onder Tai Chi Op Maat)

EEN LEERPROCES IN 7 STAPPEN
  Over de traagte van ons groeiproces en hoe eerlijkheid ons daarin kan helpen.
  (zie ook onder Tai Chi Op Maat)

AARDING
Aarding is de neerwaartse relatie tot de aarde, het overgeven aan de zwaartekracht, de kracht die de mens stevig neerzet en evenwicht geeft, die ons rust en vertrouwen geeft en een plek op deze wereld.
In de westerse samenleving dreigt dit natuurgegeven een vreemd begrip te worden. Ontaarden is een normaal werkwoord geworden, maar wie over aarding spreekt is op zijn zachtst gezegd zonderling. In Word, krijg ik een rode correctiestreep onder het woord aarding, niet onder het woord ontaarding. Veelzeggend, nietwaar?
Persoonlijk onderken ik steeds meer een behoefte aan aarding; zonder bewuste aarding ben ik onzeker, onhandig en kwetsbaar. Gelukkig heb ik Tai Chi om me te helpen aarden. Allereerst lichamelijk, maar in de loop van de jaren en vooral dankzij het werken met Epi van de Pol besef ik, dat er diepere soorten van aarding bestaan. Dit dieptewerk is boeiend, maar niet eenvoudig, ik noem het daarom wel eens wroeten in de geest. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Lichamelijk aarden.
In Tai Chi noemen we dit zinken. Dit zinken is niet zozeer het omlaag bewegen van het lichaam of van een lichaamsdeel, maar meer het loslaten van spierspanningen in het hele lichaam waardoor er een continue neerwaartse innerlijke stroom ontstaat; we geven onze spieren over aan de zwaartekracht. We leren dit eerst in een stilstaande houding, daarna proberen we deze staat van ontspanning te behouden in beweging. Niet gemakkelijk, maar door oefening, geduld en volharding is het te leren. Het resultaat is dat we ons dan warm en aangenaam voelen, er gaat van alles stromen, we staan als een huis, we voelen ons tevreden; klaar! Of toch niet?
Dit is in ieder geval niet waar taichi ophoudt. Er valt nog meer te aarden.

Wat beweegt ons?
De stroming die door ons heen gaat als we gaan ontspannen, noemt men in Tai Chi �chi� ofwel energie. Deze energie kan allerlei vormen, kwaliteiten en richtingen aannemen en helpt ons bijvoorbeeld ons lichaam van de ene naar de andere houding te bewegen. De Tai Chi klassieken zeggen dan ook: �De geest leidt de chi, de chi leidt het lichaam�.
In de beoefening van Tai Chi (of in het dagelijks leven) kunnen we een horizontale, praktische beweging als doel nemen en de chi daarvoor als middel inzetten. Bijvoorbeeld iets zwaars wegduwen. Door de geest en daarmee de chi naar voren te sturen volgen het lichaam en het voorwerp. Effectief, vergelijkbaar met het paard voor de wagen spannen. Vrij moeiteloos, maar daarmee zijn het lichaam en de geest nog niet noodzakelijkerwijs in evenwicht en in rust.

Prioriteit bij de zwaartekracht
Tai Chi is beroemd vanwege haar diepgang en wonderlijke, moeiteloze effecten. Om bij deze diepgang te komen, moet we het paard in de wagen durven te zetten en het idee van voortbewegen durven los te laten. Dan pas kunnen we ontdekken dat de wagen op een helling staat en vanzelf naar beneden rijdt, met paard en al.
Het idee van voortbewegen loslaten betekent het aarden prioriteit geven; de zwaartekracht al het werk over laten nemen. Het is in dit geval de kunst om de chi die vrijkomt bij fysieke ontspanning voortdurend in een verticale baan te leiden en de geest aan deze zinkende gewaarwording te verbinden. De Tai Chi bewegingen (ook de omhooggaande!) worden dan een bijproduct van het aarden en niet andersom. 

De aarde doet het werk
We kunnen dankzij dit diepgaande aardingsproces ons moeiteloos bewegen en grote krachten opnemen en teruggeven, maar het vreemde is, dat het ik-gevoel in dit proces verdwijnt. "Ik" neem niet deze krachten, op, maar de aarde neemt en geeft terug. Mijn enige werk is, om de juiste voorwaarden hiervoor te scheppen; het lichaam te kennen en te ontspannen, het zinken te herkennen en de geest daaraan verbinden.
Dit is allemaal gemakkelijk gezegd, maar het is een hele weg om te gaan; om de geest waarachtig te laten zinken, is een kennen van de geest nodig, anders blijft het een leuke theorie. Wat ik voorlopig maar �geest� noem bestaat uit talloze aspecten met een eigen functie: het denken, de aandacht, het waarnemen, de intentie, het bewustzijn, de ik-beleving. Allemaal aspecten die "gekend" moeten gaan worden, om ingezet of juist losgelaten te kunnen worden.*)

Wroeten en testen
Het leren aarden van de geest is niet altijd leuk, vandaar dat ik het soms wroeten noem. Het is de kunst dat ik zo open en eerlijk mogelijk mijn intenties onderzoek, mijn geestelijke bewegingen waarneem en de functies daarvan leer onderscheiden en juist te gebruiken en op de proef stel. Soms kom ik erachter dat hardnekkige idee�n over een ander of over mezelf geen enkele grond bevatten, de bodem valt eruit en ik sta met lege handen. Au!
Het mooie aan Tai Chi is, dat het niet theoretisch is, maar praktisch. De "gezonken geest" wordt tijdens de lessen van Epi herhaaldelijk getest door bijvoorbeeld te proberen een horizontale druk (een duw) op het lichaam op te nemen en aan de aarde door te geven. Als de intentie niet helder is gesteld en de geest niet oprecht rust op de neergaande beweging van de ontspanningsenergie, ontstaat er spanning en  de fysieke aarding valt weg en daarmee de stevigte en de balans, kortom, je flikkert om, samen met je verkeerde idee van de geest.

Tijdens een meditatie deze zomer leek het wel of zich formules aan me voordeden. Formules die de relatie tussen de geest en het lichaam betroffen. Het was fijn om wat meer helderheid daarin te krijgen en wat een rijkdom om een heus eigen laboratorium te hebben in de vorm van een lichaam en oefenpartners om alle vermeende inzichten keer op keer te kunnen uittesten. En weer los te kunnen laten wat onwaar blijkt te zijn.
En dan niet te vergeten het dagelijks leven...

De harde realiteit.
Deze zomer kreeg ik na een leerzame trainingsweek bij Epi bij
thuiskomst gelijk een stevige test in de vorm van een nare brief, uit een onverwachte hoek. Normaal zou ik hier behoorlijk ge�motioneerd op gereageerd hebben en mijn gedachten zouden op hol geslagen zijn, maar deze keer, zo vlak na al het oefenen, kon ik mijn geraakte gevoelens herkennen als ongegronde reacties, want ze waren gebaseerd op indrukken uit het verleden, die niet waar bleken te zijn. Mijn emoties vormden zich om tot wat bubbelende bellen die door mijn lichaam stegen en daalden en het enige wat er feitelijk gebeurde, was de waarneming dat mijn geest een onjuist gevormd beeld wat al 35 jaar oud was, los liet. Mijn gedachten kon ik op diezelfde innerlijke beweging te ruste leggen, het bleef stil in mijn hoofd; het was klaar.  

POGING TOT FORMULES

Neer.
Het ontspannen lichaam brengt zinken voort.
Het denken wat zich overgeeft aan dit zinken transformeert zich tot stilte.
De ziel die zich vrij overgeeft aan het zinken sterft in vrede.

Op.
Het zinken veroorzaakt stijgen in zichzelf.
Dit stijgen geeft het lichaam genot.
De geest in overgave aan dit genot lost op in extase 
en sterft uiteindelijk aan zichzelf.
De ziel die zich overgeeft aan het stijgen manifesteert zich als onschuld.

Lian Ong augustus 2007

*) Uitgebreide en specifiekere beschrijvingen van mijn speurtocht naar 
het wezen van de geest in relatie tot het lichaam mail ik je graag. 
Ook reacties zijn welkom.
mail@lianong.nl

WEERSTAND EN BEWUSTZIJN
Overdenkingen over weerstand

weer�stand (de ~ (m.) 
1 verzet, tegenstand van personen
2 [nat.] al wat (elke kracht die) een kracht tegenwerkt, belemmert of opheft/ tegendruk 
3 [nat.] schakelelement waarmee men de spanning op een verbruikstoestel kan verlagen/ eigenschap van elektrische geleiders waardoor de kracht van de stroom beperkt wordt/ toestel om een teveel aan elektrische energie op te heffen
4 afkeer 
5 weerstandsvermogen => resistentie kracht om weerstand te bieden tegen vermoeidheid of ziekte

De voorwaardes voor weerstand.
Voor het ervaren van weerstand zijn twee krachten nodig; een kracht binnenin de waarnemer en een kracht daarbuiten. 
Zonder innerlijke weerstand zou de kracht van buitenaf ofwel opgenomen dan wel doorgegeven worden en zou dus niet waargenomen kunnen worden.

Weerstand wordt van binnenuit anders ervaren dan van buitenaf:
Eigen weerstand wordt ervaren als deugd: 
Mijn weerstand zegt: Ik doe wat IK wil. 
Mijn weerstand staat voor: kracht, karakter, assertiviteit, wilskracht, standvastigheid, stevigheid, gezond verstand, , duidelijkheid, grensafbakening, gezonde reserve, beheersing en gerechtvaardigde boosheid. Als ik weerstand heb, vind ik mezelf kritisch, principieel en onverzettelijk.
Een interessante vraag is of wat ik op een moment van weerstand doe, ook echt is wat ik wil.

Weerstand van een ander wordt ervaren als ondeugd: 
Iemand met weerstand zegt: Ik doe het NIET. 
Iemand met weerstand zien wij als: eigenwijs, koppig, zichzelf in de weg zittend, doof, traag, irrationeel, hoekig, dwars, controlerend, behoudzuchtig, ontoegankelijk, tegendraads, star, gespannen, beperkt.
Het is voor ons duidelijk dat de ander zijn energie verspilt met het zich afzetten tegen iets en niet in contact is met wat hij eigenlijk wil.

Wat te doen met de ergerlijke weerstand in een ander?
Ik vrees dat we daar niets aan kunnen veranderen, want de ander ervaart zijn eigen weerstand als deugd en zal er niet vrijwillig afstand van doen. 
Ook heeft ieder mens recht op weerstand. 
We kunnen hooguit bewustzijn ontwikkelen hoe onze eigen houding de weerstand in de ander verhoogt en dit nalaten. Zo roepen bijvoorbeeld stelligheid, hardheid, ongeduld, aandringen en inperking weerstand in een ander op. 

Wat te doen met de eigen weerstand?
Vier vragen over weerstand:
Word je bewust van enige weerstand in jezelf, fysiek dan wel mentaal. 
Vraag jezelf dan af:
1. Heeft je weerstand bestaansrecht?
2. Wat doet het met je als je weerstand er helemaal mag zijn?
3. Heeft iedereen recht op weerstand?
4. Wat zou het met een ander doen als zijn weerstand er helemaal mocht zijn?

Hieronder volgen twee voorbeelden van hoe je met weerstand in jezelf om kan gaan. Het gaat niet zozeer om twee types mens, maar om hoe je jezelf in sommige situaties zou kunnen herkennen.

De vechter en weerstand.
Als het gevoel van inwendige weerstand door het lichaam als prettig ervaren wordt, (men voelt zich bijvoorbeeld sterk, of boosheid geeft energie) zullen wij als mens vasthouden aan deze weerstand. Een stevige inwendige druk kan bijvoorbeeld als kracht beleefd worden, zodat iemand er aan vasthoudt: zo kan men bijvoorbeeld onbewust een hoge bloeddruk kweken.
Iemand die aan zijn eigen weerstand vasthoudt, zou je op dat moment als vechter kunnen kwalificeren. 
Een vraag die opkomt bij een vechter is, waarom mensen toch zo fel op hem reageren als hij iets zegt. Hij vindt zichzelf vaak in conflicten terug. De vechter spreidt zijn weerstand met vanzelfsprekendheid ten toon en roept daarmee -meestal onbewust- de weerstand in andere vechters op.

Een optie voor de vechter om met weerstand om te gaan is waar te nemen wat het fysiek met hem doet. 
Als het goed en sterk voelt, kan hij genieten van zijn weerstand (mensen met veel energie hebben trouwens vaak veel weerstand, dit in meerdere betekenissen�). Maar, realiseer je dat wat jij zelf als een goede eigenschap ervaart, door een ander heel anders beleefd kan worden (zie hierboven)!
Het is ook goed om te herkennen wanneer het niet meer prettig voelt. Waarschijnlijk kost het je op den duur vooral energie om zoveel weerstand staande te houden. Vaak voelen we ons op een vreemde manier verplicht om weerstand langer in stand te houden dan nodig is. Doe jezelf dan een plezier en laat je weerstand los, waarom jezelf kwellen? Maar� projecteer je weerstand niet buiten jezelf, houd je energie bij jezelf� Je hebt �buiten� niet nodig om je eigen innerlijke kracht te ervaren. Herken je weerstand als spanning. Breng het in kaart in je lichaam, laat het door je systeem zakken en geef het aan de aarde.
Tai Chi leert je dit door te ontspannen en te zinken.

De vluchter en weerstand.
Als weerstand wordt ervaren als iets wat op ons afkomt, bijvoorbeeld als we iemand ontmoeten met een al te robuuste uitstraling, vinden we dat een naar gevoel. Mensen met een lage bloeddruk zullen dit herkennen. We beleven weerstand dan als iets dat ons systeem bestormt, dus proberen we ons ervan te ontdoen; we duwen de weerstand weg of proberen door afstand te nemen de vermeende druk op te lossen. 
Iemand die weerstand vooral buiten zichzelf ervaart, zou je (op dat moment) een vluchter kunnen noemen. 
De vluchter voelt zich vrij hulpeloos. Omdat hij niet in contact is met zijn eigen innerlijke weerstand (druk), wordt de schuld al snel buiten hem zelf gelegd, namelijk bij de ongewenste kracht die op hem afkomt. Hij vervalt in een slachtofferrol. 
Zijn gedrag ervaart hij zelf als positief: aangepast, inschikkelijk en hulpvaardig, maar een ander ziet hem soms als leeg of slap of zelfs laf.

Een vluchter kan met weerstand om leren gaan, door in contact te treden met wat er op hem af komt en deze weerstand in zichzelf toe te laten. Door te leren dat weerstand of druk niet fout is, maar een vormgeving van kracht is, kan hij deze kracht in zich opnemen. Misschien is er een oordeel over druk/kracht/weerstand en is hij daarom bang iets zo machtigs in zijn eigen systeem toe te laten. Voorzichtig proberen en ontdekken wat het oplevert kan het oordeel helpen wegnemen.
Als het oordeel wegvalt, zal het systeem ook 
eerder uitreiken naar wat er buiten gebeurt en de innerlijke weerstand zal vanzelf toenemen. 
In Tai Chi kan dat door te leren vrijwillig fysieke druk in je systeem op te nemen. 

Lian Ong februari 2006 

Reacties zijn welkom,
mail@lianong.nl

EEN LEERPROCES IN 7 STAPPEN 

Mijn leven ervaar ik soms als een worsteling, een klim langs een kartelige rotswand, maar van tijd tot tijd bereik ik een plateau dat ik niet verwachtte. Als ik dan terugkijk, langs de moeizame weg tot daar omhoog, blijken de genomen hindernissen helder als treden achter elkaar te liggen; de berg blijkt een trap! 
Ik ben gek op het aanschouwen van processen van groei; bij anderen op de �goede� volgorde, bij mezelf gebeurt het vaak achterstevoren: ik kan het meestal pas zien als ik terug kijk vanuit de comfortabele positie- hoe ben ik hier in Godsnaam gekomen? 

In Tai Chi helpen we elkaar als oefenpartner, toch wringt het af en toe als iemand vertelt wat-ie waarneemt bij de ander. We krijgen feedback en willen of kunnen het niet geloven. Willen wij wel leren? Ook bij het lesgeven kan ik me soms verbazen over de creativiteit die zichtbaar wordt in pogingen om niet te hoeven leren. Als ik dat zie bekruipt me altijd weer de angstige gedachte: maar ik doe toch niet zo? Ik wil toch wel leren? ....Tot ik tijdens een oefening ineens iets "ondek" en dan besef dat mijn leraar me dat al 10 jaar lang probeert duidelijk te maken. Au! 

Een menselijk proces tot ontwikkeling?
Als troost voor al ons gestuntel volgt hier een samenvatting van de stappen die ik bij mezelf en anderen meen te herkennen op het pad onbegrip tot begrip. Inzicht komt niet in een klap, maar stap voor stap. 

De situatie is: iemand( je leraar) legt iets uit, of iemand (je oefenpartner) geeft je feedback. De stappen gaan (al dan niet openlijk en/of bewust): 

1e stap: Ontkenning
Arrogantie. Niet luisteren. O Nee. Onzin. Dat is niet waar. Dat geldt niet voor mij. Dat weet ik al. Beter weten. 
Ik lijk negatief, maar ik neem de eerste en dus een onmisbare stap tot ontwikkeling. 
Ik geloof dat we deze eerste stap nooit alleen kunnen maken. We hebben iemand nodig die ons confronteert. Ik kan niet tot de eerste stap van ontkenning komen als niet eerst iemand tegen me zegt, �H� Lian, weet jij dat je...� 
2e stap: Onwil
Boosheid. O ja? Hoezo? Dat lijkt me niet nodig. Ik hoef niet te veranderen. Ik heb er geen last van. Ik wil niet. Ik heb geen zin. Doe het zelf. 
Ik kan mijn eigen onwil soms herkennen aan een kinderlijke behoefte tot stampvoeten. 
3e stap: Weerstand
Irritatie. Je bent niet duidelijk. Hoe bedoel je? Ik wil wel maar niet nu. Nou dat weet ik niet hoor. En hoe zit het dan met. Het kan niet. Ik zie dat anders. Dat kan wel waar zijn, maar. Volgens mij. Veel woorden. Discussie uitlokken. Voor veel mannen een stap waar ze graag lang stil bij staan. 
4e stap: Onvermogen
Frustratie. Ik wil wel, maar.... Ik kan dit niet. Dit is (te) moeilijk. Dit is te zwaar. Klagen. Zeuren. Excuses zoeken. Uitvluchten. Weg (willen) lopen. Zelfmedelijden. Zielig. Veel vrouwen (ik ook) voelen zich hier thuis. 
5e stap: Opgeven
Wanhoop. Verwarring. Ik snap er niks meer van. Black out. Leegte. Zeg jij het maar. Ik kan wel janken. Ik weet het niet meer. Ik geef het op. Ik heb niets geleerd, ik moet weer helemaal bij het begin beginnen. Help! Overgave. Open vraag. 
Deze fase heb ik de afgelopen jaren leren waarderen. Het gevoel is vaak voorafgegaan aan doorbraken. 
6e stap: Ontspanning
Loslaten. Ja joh. Toe maar. Weet ik veel. Het geeft niet. Het is wel Okee. Ik doe maar wat. We zien wel. Verstand op nul. Acceptatie. 
7e stap: Opening 
Inzicht. Oplossing. Ontvouwen. Ontwikkeling. Groei. 
En voor je het weet is het weer tijd voor nieuwe arrogantie. 


Het is mijn indruk, dat we geen van deze stappen kunnen overslaan. Als we onze diepe onwil ontkennen, kunnen we ook niet loslaten, eenvoudigweg omdat we niet weten wat we los moeten laten. Het klopt voor geen meter als ik gelijk maar zeg: �Weet ik veel, jij hebt gelijk�. Ik doe dan maar alsof, en de truc werkt mooi niet.
Hoe lang duurt iedere stap? Ik kan het niet versnellen. Ik moet net zo lang weerstand bieden tot mijn weerstand is bevredigd, opgelost. Mijn eigen weerstand voelen, kennen, toegeven helpt me op een bepaalde manier. Het is alsof een bepaalde leegte opgevuld moet worden met een of andere trilling voor ik naar de volgende ruimte kan. Ik noem het maar plaatselijke vervulling. Soms moet ik 100 keer iets horen voordat ik het echt kan horen. Die 99 keer zijn niet voor niets, ze zijn de trillingen die ik nodig had om d��r te komen waar ik wel kon horen. Het leven van dit inzicht helpt me mezelf te vergeven en geduld te hebben met anderen. 

Vluchten kan niet meer
In eerste instantie kan ik makkelijker de ontkenning, onwil of weerstand herkennen bij anderen. Bij mij werkt het blijkbaar zo dat als ik iets echt helder heb waargenomen in een ander die ik waardeer, ik dan pas die eigenschap ook eerlijk bij mezelf kan toegeven. 
Mijn persoonlijke valkuil: Ik maak mezelf makkelijk wijs dat ik de eerste stappen niet nodig heb, ik vind mezelf nogal meegaand. �Nee, zo�n weerspannig type ben ik niet�. De pest is dat ik mezelf getraind heb om deze stappen in mezelf te ontkennen, waardoor ze waarschijnlijk onnodig langzaam gaan. Ik ontken als het ware mijn ontkenning. Ik wil niet onwillig zijn en heb worstel met mijn weerstand. Zoiets. Op het ogenblik ben ik aan het worstelen om mijn eigen ontkenning en onwil en weerstand te mogen voelen. 
E�n van mijn meest voorkomende vormen van ontkenning is �Ja dat weet ik (nou wel)�. Het is een rasechte leugen,want als ik het �cht, �cht wist, zou ik al veranderd zijn. Ik vind het moeilijk om als iemand me iets vertelt wat ik �allang weet�, niet �ja, maar� te zeggen, maar te zwijgen en alle ellende binnenin te voelen. Toch is het dat voelen wat weer materiaal aandraagt tot plaatselijke vervulling. En keer op keer moet ik er weer doorheen. Verteren die hap. Met alle weerstand. Moeilijk hoor. Even lekker klagen.
Kijk, daar ben ik zomaar een stapje verder... 

Lian Ong Augustus 2003

Reacties zijn welkom,
mail@lianong.nl

<%
�v��!
��YYt3����_^[�S����9H�
uS9�
tKh,%
�v��!
��YYu7��P�
@P����;�Y�L�
uj�
�(�
�H�

�������9��
u��
;�������vSjjhP�l!
�E�P�vh`�
�C����E�Ph�
Dž�
���
�i����=�
�I�@!
��u%h��
�E�P�m�����t3�����
�L�@:�u��9��t[SS�E�P�������Sh�jSj�E�h@P�׋����t�����=L!
SS�0V��V��
SSSV�׉5��
������j��J���́�SUVW���W3�h@�
�\$��
�=$�
���
��!
3�E�-`�
�4
��
�X�
������5�
SSUS��;ã�
uW�=�����9T�
u1��
%��=��u h
���
�u�-��
�%�
SSSS�֣�
�D$PSSh�6
SS��
��uj��W�5�
��
��
;�u h��9��
�5l!
t,h�
�d
S�5�
�h!
�5�
�5�
��!
�@�5��
SjjhP�֡�
������PSh
jj�5�
��SUhjj�5�
��9T�
ulSSh �
�������D$8PSh�*
h�*
h�9
hi9
h*9
h�*
h9
�L �L$hQWP�D$P�� ��<�������9��
u S�5�
�h!
�&���9T�
���
��9��
���
UWh �5\�
�x!
U���
Uh �5\�
�x!
WSjje�5�
��USjjf�5�
��h`�
Sjji�5�
��SShjj�5�
���D$>��PSh
jj�5�
��j�5�
�h!
SSh�P
Shk"
h �
�t$,�����������9��

u9�
����9T�
��3�EWh,%
h`�
����ShjSUh�W��
�����v���SU��
�P�
@P�D���;�Y�L�
t6S�L$Q�5P�
PU�T!
��t�P�
9D$u� L�
�H�

�
U�!
9H�
����W�L
9H�
t9�
t�5L�
�6����������9\�
�i
9��
�]
9��
u�5�
Sjjh�5�
�֋5h
h`�
ht%
��h �
h\%
���5��
hD%
���p�����
8���
u&�
VU�5\�
��
;ÉD$t;�rCj��m
�\�
��+Њ�@:�u����
���@:�u���+�O�O
G:�u������ȃ��jY3��|$P�@�D$|f��$��D$P�D$TP�5İ

�D$\DSj SSSUS��
���w���9��
u S�5�
�h!
�D$j�P�,�
��
�D$P�t$ ��
�t$ �!
�5����|$ѿ�u�\$�F������?9��

u7S�5�
�h!
h
Wh �5\�
�x!
h0
WW�5�
��!
���
��xL�@��u9�5��
������
h��
Q�����
Q��
P���������
uƣ��
��t h ����9`�
th@�
��
�`�
�t$��
��&����D$���;u��t@��� u�8  @���u�3���L$���tA�
< u�AQ������3���S�\$V�t$W��V���������t-�>[u�F
� ��t�� ~ @���]u���p�+�H��t�9|$w3��W�F
PS��!
S���!
����_^[��D$�8[u
@�t$�t$P�y����U���h�(�
W�E�jd�E�P�u�Y�������tEV�u�M����:
u��t�F
��:A
uFFAA��u�3��Ƀ����tjd�E�PW��������u�^�M���_����U���h�(�
W�E�jd�E�P�u�Q�������tEV�u�M����:
u��t�F
��:A
uFFAA��u�3��Ƀ����tjd�E�PW� �������u�^�M���_�_���D$P���]�����t�8[u�t$R�j�����u��U��SW3�3��}
s3�鬋EV�u������� ����;����"t��=t��,t�� �
GF���u��3�CF���t\;}wW3҅�t��"t�� u3���� t$��,t��;t��=t�� ~�B;Us!F���uŅ�u
G9}�j���u ��v��3�^_[]�3҃|$
s3��+�D$V�t$��� t�� t �B;T$sF���u��^�3����t$�t$�������t �t$P�����U���8�(�
VW�u�E��u������Wj2�E�PjW������t<�E�P��!
�uY�EȊ��:u��t�P
��:V
u@@FF��u�3��������t�uW�A�������u��M���_^���U����(�
��t=N�@�unV�E�P�!
�u�3u��!
3��!
3��8!
3��E�P�!
�E�3E�3��5(�
u �(�
N�@�h�%
�!
��^th�%
P�,!
�а

��; (�
u
��U��$X�����(�(�
����̰

��t�Ѓ=а

t>W3�!E�jY�}�󫹲�}��E��EЍE�j�E� ��E��!
�E�P�а

_h��
P�T
����j����Ũ��U��3�9Eu�W��&�UV�u���t � BF�Mu�}^uJ�z��]�V�t$3�;���t�T$8tBNu�;�u�W���T$;�t+Ή ^�U��V�uh��Y3�;�uQj�u(�R3��i�U���������P�U�P�U�P�U�P�U�P�U �P�U$�P �U(�HH�HD�HL����p�fǀ����������^]�U���$V�uj$�E�P�u�V����$u�}�MSCFuf�}�
t�E�Pj�6�3��H�E�M�f�M�f�Hf�M�f�Hf�M�f�Hf�M�f�H �M�������
�P�у�
���P�H3�@^��SV�t$�������H����H����H�N8�Hf�NpWf�Hf�NrP3�S���f�H �V$���YYt79^(t@��F8�G�FL�Gf���f�Gf�Fpf�G�FrW�G�V(���YuSj�6��3��3�@_^[�SV�t$W�������vH����V��9�����FH�@�\$�;���݋FH�@P�F<�P����V�NH�I��;����FH3�9t1�@QP�F<�P�GP�����P�FH��P�0�NH;
u|3ɋFHf
X;�w �FHf9Ht3��3�B9N(tU��F8�Gf���f-f�Gt�FH���G��O�F<ÉG�FHf�@Wf�G�Wf�_�V(���Yujj� 3�@� jj�6�3�_^[�U��SV�uWj
j����V�]�}SW����E�V����~=�L����D��x
�@��u�+ǍP
;�|��u�Mj�D
P����V�����ujj�6�3��3�@_^[]�SV�t$j
j����V�؃����ujj�6�� 3��xf���Wf���f�Fp���f����F8Wj�����V$���YYujj�6� 3��0f���f��f���t�?;�tjW����V�����t�3�@_^[�V�t$3����W3���+�tBHt-Ht Ht��tBWj�6� 3��7�v4���v4������v4������YtWj���v<�V�v@�VYY3�@_^�U���SV�u�����W��3�+Ǎ������HtiHt